~ MY WORLD ~

แต่ทำยังงัยได้ 4 ปีที่ผ่านมาเขียนไปมะถึง 20 หน้าเลย... อิอิ

 

เอาเป็นว่าเริ่มเลยละกันนะ...

 

ตั้งใจอ่านๆกันด้วยล่ะ...

 

ปล. เรื่องที่พิมพ์ลงไปอ้างอิงวันเวลาตามที่บอกหัวเรื่องนะ... อิอิ

 

-----------------------------------------------------------

 

12/06/2002 <---- (นานมากจิงๆ)

 

เวลา 23.09 น.

 

ตามเวลาในมือถือ Orange ของผมที่ได้มาในช่วง "กระแสส้ม" ระบาด

 

ถึงขนาดว่าต้องไปเข้าคิวรอกันเป็นวันๆ

 

เฮ้อ!คนเรา อย่าว่าไปเลย... เพราะตัวเองก็ไม่ต่างกับเค้าหรอก

 

เอาล่ะ!(เข้าเรื่อง) จริงๆแล้วผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะเขียนไอ้เจ้าหนังสือเล่มนี้ทำไม?

 

แต่ก่อนที่ผมจะคิดตอบปัญหาข้อเมื่อกี้ ผมก็มีคำถามขึ้นมาอีกว่า

 

 "แล้วกรูจะซื้อมันมาทำไม?" แต่คำถามข้อนี้ผมมีคำตอบ...

 

มันมีอยู่ว่า... มันเป็น project ยักษ์ของผม

 

ที่ในหัวมีแต่ความเพ้อฝันบวกกับว่าตอนนั้น(ก่อนซื้อ)

 

เป็นช่วงที่กระเป๋าสตางค์ตุงผิดปกติ ต้องหาทางระบายมันออกไปบ้าง(บ้ารึป่าว?)

 

และในช่วงเดียวกันนี้ ผมได้ไปเดินเล่นที่ร้าน "แพร่พิทยา" ที่ Central ลาดพร้าว

 

บังเอิญเหลือบไปเห็นกองหนังสือกองใหญ่กองหนึ่ง

 

ไม่รู้ว่าตั้งใจโปรโมทหรือขายไม่ออกก็ไม่ทราบ(แต่ในตอนนั้นผมคิดว่ามันโปรโมท)

 

 ลองหยิบมาอ่านดูสักเล่มดีกว่า... (มันมีหลายเล่มครับ... แต่ละเล่มคล้ายกันแต่ชื่อเล่มไม่เหมือนกัน)

 

พอเปิดอ่านดู โอ้วววว !!! ว้าววว !!! คุณพระช่วย... มันช่างขาวอะไรอย่างนี้(อย่าคิดมากนะครับ)

 

กระดาษน่ะครับ มันขาวทุกหน้าเลยครับ... ย้ำ! ทุกหน้าครับ

 

ผมคิดกับตัวเองว่า ทำไมวันนี้(กรู)ซวยจัง หยิบหนังสือจะอ่านยังเป็นเล่มที่ error เลย

 

ผมก็เลยลองหยิบอีกเล่มขึ้นมาดู โอ้ว!!! ว้าว!!! ขาวเหมือนกัน...อูย...ซี๊ด (บ้าหรือป่าววะ?)

 

ตอนนี้เองแหละครับ ที่ความคิดว่ากองหนังสือนี้คงไม่ได้โปรโมทแน่ๆจึงแล่นเข้ามาในหัวของผม

 

แต่อย่างว่าแหละครับตามประสาของคนอารมณ์ศิลปิน...

 

เนื่องจากว่ามันมีไอเดียวิเศษลึกล้ำแล่นเขามาในสมองของผม

 

และมันก็สั่งการให้มือของผมหยิบไปวางที่เคาเตอร์และส่งสตางค์ให้คนขายทันที

 

โอ...ไม่!!! นั่นแหละคราบที่เค้าเรียกกันว่า "อารมณ์ชั่ววูบ"

 

ที่อาจทำให้ใครบางคนหลงผิด ติดยา...(นอกเรื่องและ)

 

คุณพนักงานขายที่ร้านก็มองหน้าผม ทำยังกับว่ามันประหลาดมากนักหรือไงที่ผมจะซื้อหนังสือ...

 

อ๊ะ...ไม่ใช่สิกระดาษเปล่าๆเล่มหนึ่งด้วยราคาเป็นร้อยๆ

 

ซึ่งผมคิดว่าพอผมซื้อเสร็จแล้วทางร้านมันคงต้องปิดร้านฉลองกันแน่ๆที่ขายได้

 

แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็บอกแล้วงัยว่าผมมี project ยักษ์ที่ผมเตรียมไว้แล้ว...

 

นั่นคือ การวาดฝันว่าจะเขียนบรรยายเรื่องราวต่างๆในชีวิตประจำวันพร้อมเพลงประกอบลงในหนังสือเปล่าๆเล่มนี้...

 

เสร็จแล้วก็จะส่งไปให้สาวๆเพื่อบอกถึงความจริงใจ+อุตสาหะ+มานะมานีชูใจ...(บ้าไปและ)

 

แต่มันก็ "ล่ม" ไม่เป็นท่า อีกทีละกันนะครับ "ล่ม" คือมันกลายเป็นวิมานในอากาศน่ะครับ

 

ผมสารภาพเลยก็ได้ว่า จริงๆแล้วผมซื้อไอ้เล่มนี้มาตั้งแต่ปีมะโว้นู้นแล้ว...

 

project นี้ตั้งใจจริงๆว่าจะให้เป็นของขวัญวันเกิดน้องเค้า

 

แล้วก็เลื่อนมาเป็นวันวาเลนไทน์ แล้วก็ไล่มาทุกเทศกาล ตรุษจีน เช็งเม้ง...(ล้อเล่นน่า)

 

แต่ถึงยังงัยไอ้เจ้าหนังสือเล่มนี้มันก็ไม่เคยเปื้อนหมึกซักกะที รู้มั๊ยครับทำไม...???

 

ไม่รู้ล่ะสิท่า... แน่นอนก็ผมยังไม่ทันได้บอกเลยนี่นา

 

สาเหตุหลักที่ผู้เขียน(กรูเอง)ไม่ยอมเขียนซักกะทีมาจาก

 

ข้ออ้างแรก คือ หาหมึกดีๆมาเขียนไม่ได้(บ้า chip หาย)

 

ส่วนข้ออ้างที่สองก็มาจากปัญหาด้านสุขภาพ(ลายมือ)

 

และข้ออ้างสุดท้าย "เสียดาย" ครับ เหตุผลเหล่านี้มันเป็นข้ออ้างทั้งน้านนน...

 

จริงๆแล้วมันเป็นเพราะ หนึ่ง ขี้เกียจ สอง ไม่กล้า สาม ไม่รู้ว่าจะเริ่มเขียนอาไร สี่...ห้า...หก...

 

มันเป็นปัญหาของผมเองทั้งนั้น

 

จนท้ายที่สุด project ยักษ์ของผมที่เคยไปคุยวาดฝันอวดเพื่อนๆไว้

 

มันก็กลายร่างเป็นเรือ Titanic นอนอยู่ใต้ทะเลมาตลอด

 

จนกระทั่งผมเกิดอาการทนไม่ไหว มันเกิดอาการเสียดายที่มะใช่เสีดายของแบบที่กล่าวไปข้างต้น

 

แต่มันเกิดอาการเสียดายตังต่างหาก เพราะถ้าเก็บไอ้เจ้ากระดาษเปล่าๆไว้แบบนี้

 

มันก็ไม่ต่างอาไรไปจากกระดาษเช็ดก้นดีๆนี่เอง เราต้องมาเพิ่มคุณค่าของมันหน่อย...

 

ยังงัยๆ(กรู)ก็ต้องเขียนมันให้ได้ล่ะวะ จะให้มันมานอน "ขาว" ล่อตาล่อใจผมอยู่ได้ยังงัยตั้งหลายเดือน

 

เลยทนไม่ไหวจัดการ(เขียน)มันซะเลย

 

ตอนแรกกะว่าจะใช้คำว่า "เปิดบริสุทธิ์" ก็ดูจะฮาร์ดคอร์ไปหน่อยเด๋วเด็กๆมาอ่านมันจะไม่ดี

 

แล้วพวกที่รับไม่ได้จะหาว่าผมเป็นพวกบ้าโลกีย์

 

เอาเป็นว่านี่คือจุดเริ่มต้นของหนังสือเล่มนี้

 

ที่ไม่รู้ว่าจะมีสาระหรือไม่? ประโยชน์อยู่ตรงไหน? และมันเกี่ยวกับอะไรก็ไม่รู้?

 

เพราะผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเขียนอะไรลงไปดี แต่การเริ่มต้นครั้งนี้ทำให้ผมได้รู้ว่า

 

สิ่งใดที่เรายังไม่ได้เริ่มต้นลงมือทำ เราจะไปท้อแท้กับมันไปทำไมในเมื่อเรายังไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นอย่างไร

 

อาจจะงงนะครับ แต่เอาง่ายๆว่า

 

"ไม่ลองแล้วจะรู้เหรอว่าเป็นยังงัย อย่าเพิ่งไปท้อใจกับสิ่งที่เรายังไม่เห็นหรือไม่รู้ดีกว่า" (โอวววว...สาระ!!!)

 

หายากนะครับเนี่ยในหนังสือเล่มนี้

 

เออ...!!! เกือบลืมบอกไปว่า หนังสือเล่มนี้ไม่มีชื่อนะครับ

 

เพราะนานาจิตตังต่างคนต่างอ่าน "ตั้งชื่อกันเอาเอง" ครับ

 

เสรีครับเสรี ประชาธิปไตย ถ้าผมตั้งชื่อไปอาจจะถูกใจซัก 8ใน10

 

เอาเป็น่วาตั้งชื่อกันเอาเองละกันครับจะได้ถูกใจกันทุกคน...